ریشه به خاک گرفته ام

و سر به افلاک

ریشه ام جوان است

و ساقه ام نازک

بی سایه

به ناگاه بادی خمم می کند

و دل کوچکم به نگاهی می شکند

ریشه ام با هر شکستنی فروتر می رود

و ساقه ام با هر بادی بالاتر

سایه ام اما هنوز کوچک است

تا نگاهی به من می افتد

نگاهی نه از این فرودست زمین

و نه از بالادست آسمان

نگاهی که زیر سنگینی اش ساقه جوانم ترک بر می دارد

و همان نگاه بالاتر می بردم و ریشه ام را عمیق تر

این بار سایه می گسترم

تنم تشنه نور است

و ریشه ام سیراب آب

نور بر جا می خشکاندم

و دستی به ناگاه ریشه ام را بر می کند