غرق در رویاهای شبانه

 اسمی را می جویم

آشناست

اما

به یاد نمی آورم

انگار هیچ وقت مرا با او خویشاوندی نبوده

پس چرا اینقدر برایم این نام باید آشنا باشد

نامی که به خاطر نمی آورم

نامی که نامی نبوده شاید

من او را گم کردم

یا او مرا

انگار همین برف ریزان سال های دور بود

که به نام خواندمش

اما

به یاد نمی آورم او را

در چشمان سوزان پسرکی آوازه خوان

نامش را جویده جویده خوانده بودم

اما

به یاد نمی آورم

که او محبوب من بوده

یا من معشوق او 

 نامش را ز خاطر برده ام

گ

م

ش

د

ه

ا

م

می دانم کجاست

اما

دیگر دیر شده است

او دور است

نا پیداست

و من اسم ساده او را از خاطر برده ام

می دانم که مردم ساده

خدایش می خوانند

اما

او 

.

.

.

نامش را زخاطر برده ام

محبوب سال های دور برفی من