تمام دردها می پیچند در گوشم ، واژه ها درون پیچ در پیچ ذهنم فراری می شوند و بی آنکه کلمه ای به لب آورم آرام آرام و بیهوده چون جانیان خطرناک کجکی می خندم . درد می کند هنوز زخم هایی که سال هاست بی مرهمی بر قلبم نشستند.

اگنس

موهای قرمزت را در باد رها کن شاید که دیدن تارهای پریشان تو در باد مرا یاد خاطره دردناک دیگری اندازد و من بازهم الکی بخندم بر مرگ خاطره های توحش زای کودکی ام .

اگنس

چند بار به تو گفتم بیا فرار کنیم و تو هر بار به بهانه ای موضوع را عوض کردی . ببین عاقبت من روانه این تیمارستان سرد شدم بی آنکه دیگر راه گریزی از این جا باشد . باورت می شود که عاقبت زندانی زنجیرهای توهم عقاید کور مردی پیر شدم که مرا به جرم زن بودن به بند کشید .

آخ اگنس

انگار سال هاست ارتباط سیم های مغزم با بدنم قطع شده و من بی مغز راه می رفتم . فکر کن چه قدر مسخره بودم . دکتر می گفت این مریض دچار انواع جنون شده که کاری از ما ساخته نیست . بهتر  است به حال خودش رهایش کنیم . اما نمی دانم چرا اینقدر قرص نوشته پدر سگ . فکر کرده من خودکشی می کنم راحت می شود از ان وجدان پزشکیش .

اما اگنس خیلی تنها شدم اینجا . بیا به دیدنم زود به زود و سیگار هم بیار تا دود کنیم و بخندیم . دیگر وقت خاموشی است . نمی گذارند برایت حرف بزنم . فکر می کنند اگر چراغ ها خاموش بشه من هم می خوابم . این بار هم کور خوانده اند . توی تاریکی اینقدر به تو فکر می کنم تا گریه ام بگیرد آنوقت مجبور می شوند همه چراغ ها را از نو روشن کنند . می روم به تو فکر کنم . فعلا ...