چقدر این روزهایی که دیگر حتی ابری هم از آسمان نمی گذرد دلتنگم می کند . حداقل زیر باران می توانستم اسمت را فریاد کنم و با باران به یادت ببارم . چه قدر این دیوار های خاکستری چندش آورند . دیشب دکتر می گفت چقدر پیر شده ای . انگار سال هاست جوانی ات را از یاد برده ای و من مات با گردنی کج به نگاهش می کردم و فکر می کردم پیر یعنی چه ؟ و شب فکر کردم پیر یعنی شکستن کمرم در حجم این فاصله ها تا تو .

اگنس

چرا همیشه اینطور می شود مثلا من می خواستم تو را ببوسم اما همه جوری نگاهمان می کردند انگار خنجر قتل تو در دست من است . اگنس ، اگنس ، اگنس

تکرار اسمت به یادم می آورد که هنوز زنده ام و از تو دور . امروز صبح که بیدار شدم دیدم در آینه هیچ چیز نبود . دیدم صورت هست اما چیزی در درونم نیست . فهمیدم بالاخره تو فکری کردی برای این فاصله ها و دیشب که خواب بودم روحم را از این زندان بیرون کشیدی . کلی خوشحالم حالا چون حداقل روحم در کنار توست . هر چند که همه فکر می کنند سکوتم یعنی دیوانه ای به مرز جنون رسیده . اما حتی آزار فکرشان هم خنده ام می اندازد .

اگنس جانم

فقط یادت باشد که جسمم اینجا تنهاتر شده . می دانم که به ملاقاتم نمی آیی اما هر از چند گاهی حتی فقط اسمم را زمزمه کن تا نفست تازه ام کند . 

مو قرمزیه من

قول بده ، قو ل بده به شرافت آفتاب که همونی که خودم می دونم و خودت . وای ... چه قدر این جا همه انگار جوری دیگرند که زبان مرا نمی فهمند شاید هم من جوری دیگرم . اگر من عجیب حرف می زنم پس چرا تو حتی زبان نگاهم را می فهمیدی ؟؟؟ دیدی چه قدر تنهایم ... !!!

باز هم امشب در سفر خاطراتمان گم خواهم شد و تا صبح خواهم گریست ... تا بعد .